مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی

مقدمه: بازخورد مؤثر در محیط بالینی نقش مهمی در تثبیت یادگیری، بهبود عملکرد و افزایش انگیزه دانشجویان پزشکی دارد. با این حال، بسیاری از دانشجویان اغلب شکایت دارند که بازخورد کافی دریافت نمی‌کنند. مطالعه حاضر با هدف بررسی وضعیت ارائه بازخورد درک شده از دیدگاه کارآموزان و کارورزان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد تا دیدگاهی ارزشمند درباره کیفیت بازخورد و راهکارهایی برای بهبود آن فراهم آورد.

روش‌ها: مطالعه توصیفی-تحلیلی، مقطعی در سال 1399-1398 با شرکت ۱۶۳ دانشجوی پزشکی در مقطع کارآموزی و کارورزی انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه «بازخورد درک‌شده در آموزش بالینی» جمع‌آوری گردید. این پرسشنامه در مطالعات پیشین طراحی و روان‌سنجی شده و شامل سه حیطه محتوای بازخورد، شیوه بازخورد و مهارت‌های ارائه بازخورد است. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (آزمون‌ تی‌مستقل) انجام پذیرفت.

نتایج: میانگین نمره کل پرسشنامه 56/6±08/85 برآورد گردید. میانگین نمره در حیطه‌های محتوای بازخورد 92/3±09/42، شیوه بازخورد 69/14±1/17 و مهارت‌های ارائه بازخورد 18/2±85/25 بود. بر اساس آزمون تی‌مستقل، تفاوت آماری معنی‌داری بین میانگین نمرات کلی پرسشنامه و دو حیطه محتوای بازخورد و شیوه بازخورد بر اساس جنسیت مشاهده نشد، ولی در حیطه مهارت‌های ارائه بازخورد، میانگین نمره دانشجویان پسر(1/5±27/26) به‌طور معنی‌داری بیش‌تر از دانشجویان دختر(8/4±54/25) بود (05/0P<). همچنین، تفاوت آماری معنی‌داری در میانگین نمرات کلی پرسشنامه و هر سه حیطه پرسشنامه بین کارآموزان و کارورزان و نیز بین فراگیران بخش‌های داخلی و جراحی وجود نداشت(05/0P>).

نتیجه‌گیری: میانگین نمره کسب شده و بازخورد درک شده از دیدگاه کارآموزان و کارورزان پزشکی در دانشگاه علوم پزشکی تهران بالاتر از میانه، قابل اکتساب بود. تفاوت بین بازخورد درک شده در دانشجویان دختر و پسر نیازمند بررسی بیش‌تر است. نتایج می‌تواند به بهبود کیفیت آموزش بالینی و برنامه ریزی برای ارائه بازخورد مؤثر به دانشجویان کمک کند.