مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی

مقدمه: شبیه‌سازی آموزشی در سال‌های اخیر به‌عنوان رویکردی نوین و تحول‌آفرین در آموزش علوم پزشکی مورد توجه قرار گرفته است. این روش با ایجاد محیطی ایمن و کنترل‌شده، امکان تمرین مهارت‌های بالینی بدون خطر را برای بیمار فراهم کرده و با ارائه بازخورد فوری و فرصت تمرین مکرر، موجب ارتقای صلاحیت بالینی دانشجویان می‌شود. هدف پژوهش حاضر، مرور شواهد موجود درباره مکانیسم‌های اثرگذاری شبیه‌سازی بر یادگیری دانشجویان علوم پزشکی است.
روش‌ها: این مطالعه به‌صورت مرور روایتی طراحی شد. جستجو در پایگاه‌های بین‌المللی (PubMed, Scopus, Web of Science, Google Scholar) و داخلی (Magiran و SID) با کلیدواژه‌های مرتبط انجام گرفت. از میان ۴۷۸ مقاله اولیه، پس از غربالگری و ارزیابی کیفیت، ۳۶ مقاله نهایی برای تحلیل انتخاب شد. داده‌ها با روش سنتز کیفی روایتی بررسی شدند.
نتایج: یافته‌ها نشان داد، شبیه‌سازی آموزشی از مسیرهای مختلف، یادگیری را تقویت می‌کند. در بعد شناختی به بهبود درک مفاهیم، تثبیت حافظه و تقویت تفکر نقاد و در بعد مهارتی موجب ارتقای توانمندی‌های بالینی، تسریع منحنی یادگیری و نگهداشت بلندمدت مهارت‌ها می‌شود. از نظر روانی، اعتمادبه‌نفس دانشجویان افزایش می‌یابد و اضطراب آنان در مواجهه با شرایط واقعی کاهش پیدا می‌کند. همچنین، تمرین‌های گروهی و تعاملات شبیه‌سازی‌شده به ارتقای مهارت‌های اجتماعی و کار تیمی کمک نمود و افزون بر این، بازاندیشی (دبریفینگ) و توجه به آگاهی موقعیتی، نقش مهمی در تثبیت یادگیری و تصمیم‌گیری ایمن داشت.
نتیجه‌گیری: بر اساس مطالعات مورد بررسی، شبیه‌سازی آموزشی به‌عنوان یک رویکرد یادگیری تجربه محور، از طریق فعال‌سازی همزمان مکانیسم‌های شناختی، مهارتی، روانی-عاطفی و اجتماعی، نقش مهمی در ارتقای یادگیری و عملکرد دانشجویان علوم پزشکی ایفا می‌کند.