مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی

مقدمه: آموزش سرپایی یکی از ارکان اصلی تربیت پزشکان عمومی برای مدیریت مشکلات شایع سلامت است. با وجود مطالعات متعدد درباره وضعیت و چالش‌های آموزش سرپایی در ایران، به اجرای کارآمد آن کمتر پرداخته شده است. از این‌رو، این مطالعه با هدف شناسایی الزامات اجرای کارآمد آموزش سرپایی بالینی از دیدگاه کارورزان پزشکی در دانشگاه علوم پزشکی بوشهر انجام شد.

روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی در سال ۱۴۰۳، تمامی کارورزان پزشکی واجد شرایط در دانشگاه علوم پزشکی بوشهر (150 نفر) که حداقل یک ماه از دوره کارورزی خود را گذرانده بودند، به روش تمام‌شماری وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته بود که در آن ویژگی‌های فرآیندهای آموزشی، محیط آموزشی و شرایط ویزیت بیماران بررسی می‌شد. روایی محتوایی آن توسط 13 هیئت علمی تایید و پایایی آن با روش آزمون-بازآزمون(r = 0.8, p < 0.001) بررسی شد.

نتایج: بیش از ۹۹% کارورزان، مشارکت فعال در تمام مراحل ویزیت و بیش از 70%، انجام این فرایند تحت نظارت اعضای هیئت علمی را ضروری دانستند. همچنین، برگزاری جلسات در گروه‌های کوچک کم‌تر از شش نفر (4/91%)، مدت چهار هفته‌ای آموزش سرپایی (6/67%) و ادغام آن با دوره کارورزی (9/71%) مورد تأیید بود. همچنین نیاز به آموزش مبتنی بر بازخورد (100-6/98%) به‌طور برجسته‌ای مطرح شد.

نتیجه‌گیری: کارورزان پزشکی، آموزش سرپایی را عاملی کلیدی در آمادگی بالینی می‌دانند. مشارکت فعال و زیرساخت‌های مناسب از اجزای ضروری این نوع آموزش هستند. این یافته‌ها بر لزوم بازنگری در راهبردهای آموزشی برای انطباق بیش‌تر با نیازهای فراگیران و واقعیت‌های نظام سلامت تأکید دارند.