مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی

مقدمه: تحولات سریع و گسترده در محیط‌های ارائه خدمات بهداشتی و درمانی، ضرورت بازنگری در روش‌های آموزشی سنتی را افزایش داده است. این مطالعه با هدف، مقایسه تاثیر روش تدریس وارونه با روش مرسوم در یادگیری دانشجویان پرستاری در دوره کارآموزی انجام شد.
روش‌ها: این پژوهش به‌صورت مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بر روی ۸۰ دانشجوی سال سوم کارشناسی پرستاری در دانشکده پرستاری و مامایی همدان انجام شد. نمونه‌گیری به‌صورت سرشماری صورت گرفت و دانشجویان به دو گروه تجربی (گروه روش وارونه) و شاهد (روش مرسوم) تقسیم شدند. دوره کارآموزی به مدت ۹ روز و در بخش‌های آنکولوژی و تنفس در سه هفته متوالی و هر هفته، سه روز برگزار شد. داده‌ها با آزمون کتبی و پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک جمع آوری و با استفاده ازآمار توصیفی، آزمون‌های تی مستقل و زوجی، کای دو، و آنووا یک‌طرفه تحلیل گردید.
نتایج: مقایسه پیش آزمون و پس آزمون نشان داد که هر دو روش تدریس به‌طور معناداری موجب افزایش نمرات دانشجویان شدند (001/0 P<). میانگین افزایش نمره در تدریس سنتی 85/1±86/15 و تدریس وارونه 90/1±16/15 بود، اما تفاوت آماری معناداری بین دو گروه مشاهده نشد (1/0 =P). متغیرهای تجربه شغلی مرتبط با رشته، سابقه مردودی و فاصله زمانی بین اخذ دیپلم تا ورود به دانشگاه تأثیر معناداری بر نمرات یادگیری نداشت (05/0 P<).
نتیجه‌گیری: با توجه به اینکه روش تدریس وارونه به اندازه روش مرسوم در بهبود نمرات کارآموزی دانشجویان مؤثر بود، می‌توان آن را به‌عنوان روش مکمل یا جایگزین در برنامه‌های آموزشی دانشجویان پرستاری توصیه کرد.