دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی دزفول، دزفول، ایران ، nasinsaraby06@gmail.com
چکیده: (46 مشاهده)
مهمترین مسؤولیت آموزش پرستاری، آمادهسازی فارغالتحصیلانی است که صلاحیتهای لازم برای ارائه مراقبت با کیفیت و ایمن را داشته باشند(1). نتایج یک متاآنالیز انجام شده در ایران نشان میدهد که میزان رضایتمندی از مراقبت پرستاری در بین بیماران 38% است(2). این مساله از این لحاظ حائز اهمیت است که رضایت بیمار یکی از مهمترین شاخصهای کیفیت مراقبت بوده و بهعنوان نتیجه خدمات مراقبتهای بهداشتی در نظر گرفته میشود(3). چالش فوق، این پرسش را در ذهن ایجاد میکند که آیا دانشجویان پرستاری بعد از کسب صلاحیت لازم، فارغ التحصیل شده و وارد عرصه مراقبتی شدهاند؟
در این راستا کسب اﻃﻤﯿﻨﺎن از داﻧﺶ و ﻣﻬﺎرت کافی در دوره آﻣﻮزشی رﺷﺘﻪ پرستاری ﺿﺮوری است، لذا اﻣﺘﺤﺎن ﺟﺎﻣﻊ پایان دوره میتواند شاخصی از صلاحیت آنها باشد(4). آزمون جامع، فرآیندی است که برای ارزیابی دانش، مهارتها و نگرشهای دانشجو بر اساس استانداردهای حرفهای استفاده میشود. این ارزیابی جامع، زمانی به دانشجویان داده میشود که به اتمام برنامه آموزشی خود نزدیک میشوند. در برنامههای پرستاری، آزمون جامع پرستاری بهصورت معمول در اواخر تحصیلات دانشجو، درست قبل از فارغالتحصیلی یا اخذ مجوز، برگزار میشود. هدف آن، تعیین این است که آیا دانشجویان، دانش، مهارتهای بالینی و تواناییهای تفکر انتقادی لازم را برای عملکرد ایمن و مؤثر به عنوان پرستار دارای صلاحیت کسب کردهاند یا خیر(5). نگاهی به برخی دانشگاههای جهان نشان میدهد که امتحان نهایی بخشی از برنامه درسی پرستاری جهت فارغالتحصیلی دانشجویان پرستاری است(6 تا10).
نوع مطالعه:
نامه به سردبیر |
موضوع مقاله:
ارزشيابي برنامه دریافت: 1404/7/1 | پذیرش: 1404/8/27 | انتشار: 1404/3/10 | انتشار الکترونیک: 1404/3/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول