مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی

مقدمه: سکوت کلاس، نوعی عملکرد منفی در کلاس محسوب می‌شود. خودکارآمدی تحصیلی و ترس از ارزیابی منفی از عوامل مهم و تاثیرگذار بر سکوت منفی می‌باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ترس از ارزیابی منفی در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و سکوت منفی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز انجام گرفت.

روش‌ها: پژوهش حاضر از نظر هدف تحلیلی-همبستگی بر اساس آزمون معادلات ساختاری، از نظر بُعد زمان یک پژوهش مقطعی و از نظر گردآوری داده‌ها پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را 6403 دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز در سال تحصیلی 1403-1404 تشکیل دادند که حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان برابر با 362 نفر تعیین و نمونه‌گیری به روش تصادفی ساده صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌های استاندارد گردآوری و با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و PLS در دو سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی تحلیل شد و در سطح آمار توصیفی، شاخص‌هایی مانند میانگین و انحراف معیار، بررسی و در سطح آمار استنباطی، آزمون همبستگی پیرسون و مدل‌سازی، معادلات ساختاری برای ارزیابی روابط بین متغیرها به‌کار رفت.

نتایج: نتایج مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد خودکارآمدی تحصیلی به‌طور مستقیم بر کاهش سکوت منفی اثر دارد (001/0P < , 76/0β=-) و همچنین از طریق کاهش ترس از ارزیابی منفی، به‌صورت غیرمستقیم (001/0P <  , 51/0β= -) موجب کاهش سکوت منفی می‌شود. اثر مثبت و معنادار ترس از ارزیابی منفی بر سکوت منفی (001/0P <  , 89/0β=) نشان‌دهنده نقش میانجی جزئی و معنادار این متغیر در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و سکوت منفی است.

نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد دانشجویانی که سطوح بالاتری از خودکارآمدی تحصیلی را دارا هستند، از ارزیابی منفی، کم‌تر می‌ترسند. این فرآیند به‌طور غیرمستقیم منجر به کاهش سکوت منفی می‌گردد.