مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی

مقدمه: تربیت پرستارانی توانمند در حیطه داروشناسی موجب تضمین ایمنی بیمار می‌گردد. با این حال؛ مطالعات متعددی نشان داده‌اند که اغلب دانشجویان پرستاری فاقد شایستگی‌های لازم در این زمینه می‌باشند. این مطالعه با هدف تعیین وضعیت آموزش داروشناسی و رضایت از آن در محیط بالینی انجام گرفت.

روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی-تحلیلی است که در دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی قم در نیمسال اول 1404صورت پذیرفت. در این مطالعه، نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد و 215 دانشجوی پرستاری ترم سوم تا هفتم با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته مورد بررسی قرار گرفتند. تجزیه داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیلی (کروسکال والیس، اسپیرمن و من ویتنی یو) و با کمک نرم‌افزار SPSS نسخه 27 انجام شد.

نتایج: از مجموع 215 دانشجو؛ 7/64% زن بودند و میانگین سنی آنها 54/2±20/22 سال بود. میانگین نمرات وضعیت آموزش داروشناسی دانشجویان (54/0±82/2) و رضایت (77/0±06/3) در حد متوسط بود. در این راستا آزمون کروسکال والیس تفاوت معنادار آماری برای وضعیت آموزش با ترم تحصیلی را نشان داد؛ اما بین رضایت و ترم تحصیلی تفاوت معنادار یافت نشد. تفاوت معنادار در مقایسه میانگین‌ها برای رضایت برحسب جنس و همچنین برای وضعیت آموزش داروشناسی برحسب سن وجود داشت. 05/0 P<

نتیجه‌گیری: متوسط بودن وضعیت آموزش داروشناسی و رضایت می‌تواند ناشی از عدم مواجهه لازم با سبک آموزشی مناسب در طول مدت کارآموزی‌ها باشد. به هر حال تعیین علل ناکارآمدی‌ها، تقویت جنبه‌های مثبت و اصلاح نقایص دانشجویان، می‌تواند گامی مؤثر در راستای ارتقای کیفیت آموزش داروشناسی باشد.