مقدمه: تأثیر حضور افراد تعلیم‌دیده در تیم بر برایند احیا، در تحقیقات گذشته تأیید گشته است. یک نیازسنجی اطلاعاتی، در محیط پژوهش حاضر، بیانگر نقص دانش پرستاران در زمینه احیا است. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر آموزش به شیوه کارگاهی بر یادگیری پایدار پرستاران طراحی گردید. روش‌ها: این مطالعه مداخله‌ای از نوع پیش‌آزمون پس‌آزمون با ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه دو قسمتی حاوی مشخصات فردی و 21 سؤال چهار گزینه‌ای در مورد اقدامات لازم در عملیات احیای قلبی- ریوی بود. این پرسشنامه قبل بلافاصله بعد و 6 ماه بعد از اتمام کارگاه توسط شرکت‌کنندگان پاسخ داده شد و نتایج با استفاده از آزمون repeated measure ANOVA و نرم‌افزار SPSS تحلیل گردید. نتایج: بیشترین نمره پیش‌آزمون 17 و کمترین 6 با میانگین 12/10 و برای آزمون بعد از کارگاه به ترتیب 21 و 13 با میانگین 96/17 و برای آزمون با تأخیر 6 ماهه، 17 و 10 با میانگین 02/15 بود. مقایسه میانگین نتایج این سه آزمون تفاوت معنی‌داری بین میانگین نمرات پیش‌آزمون و آزمون بلافاصله بعد از کارگاه و آزمون تأخیری نشان داد. نتیجه‌گیری: با وجود آن که کارگاه‌های احیای قلبی- ریوی نیاز جامعه پرستاری را تا حدودی برطرف می‌نماید، اما تکرار این کارگاه‌ها در فواصل منظم و حداکثر 6 ماه ضروری به نظر می‌رسد.

واژه‌های کلیدی: احیای قلبی- ریوی، شیوه کارگاهی، یادگیری پایدار دانش.

متن کامل [PDF 228 kb]   (7831 دریافت)