مقدمه: شناخت عوامل مؤثر در ایجاد رضایت شغلی می‌تواند در افزایش رضایت شغلی اعضای هیأت علمی و ایجاد انگیزه در جهت انجام فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی مفید باشد. این مطالعه با هدف تعیین میزان رضایت شغلی اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 85-1384 انجام شد. روش‌ها: در یک مطالعه توصیفی از نوع پیمایشی، از بین اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، تعداد 210 نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته شامل 45 گویه در حیطه‌های حقوق و مزایا، فرصت‌های ارتقا، نحوه سرپرستی و ارتباطات، امنیت شغلی، شرایط فیزیکی و محیط و ماهیت کار به صورت خودایفا تکمیل گردید و به صورت توزیع فراوانی، میانگین و انحراف معیار با نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: میانگین و انحراف معیار کل نمره رضایت شغلی اعضای هیأت علمی 93/14±09/65 و به تفکیک حیطه‌های مورد بررسی به ترتیب اولویت شامل ماهیت کار (31/13±5/82)، نحوه سرپرستی و ارتباطات (52/17±3/65)، امنیت شغلی (64/21±99/63)، حقوق و مزایا (9/20±8/61)، فرصت‌های ارتقا (05/20±7/58) و شرایط فیزیکی و محیط کار (49/21±02/58) از حداکثر نمره 100 بود. نتیجه‌گیری: اعضای هیأت علمی از رضایت شغلی خوبی برخوردار بودند و از ماهیت کار خود رضایت مطلوب، از نحوه سرپرستی، امنیت شغلی، حقوق و مزایا تا حدی مطلوب، و از فرصت ارتقا و شرایط فیزیکی محیط کار رضایت کمتری داشتند. توجه به رفاه اساتید و اصلاح فرایندهای ارتقا می‌تواند شرایط موجود را بهبود بخشد.

واژه‌های کلیدی: رضایت شغلی، اعضای هیأ ت علمی، حقوق، ارتقا، سرپرستی، امنیت شغلی، محیط کار.

متن کامل [PDF 243 kb]   (6600 دریافت)