مقدمه: نیاز به خود یادگیری و خود انگیزشی دانشجویان پزشکی در دنیای دانش مدار کنونی، امری ضروری می باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه یادگیری خودراهبر با انگیزش تحصیلی دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد. روش‌ها: در یک مطالعه توصیفی- همبستگی، 300 دانشجوی پزشکی در سال تحصیلی 91-90 به روش نمونه‌گیری ساده انتخاب شدند و پرسشنامه‌های استاندارد یادگیری خودراهبر و انگیزش تحصیلی را تکمیل نمودند. پایایی این پرسشنامه‌ها در پژوهش‌های قبلی تایید شد. در پژوهش حاضرنیزضریب آلفای کرونباخ 93/0 و92/0 به دست آمد. اطلاعات با استفاده از آزمون‌های توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و تحلیلی (ضریب همبستگی پیرسون) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: در نهایت 265 پرسشنامه عودت داده شد و مورد تحلیل قرار گرفت. بین یادگیری خودراهبر و انگیزش تحصیلی همبستگی مثبت ومعناداری وجود داشت (448/0=r و 001/0=p). ضریب همبستگی بین انگیزش تحصیلی و همه مؤلفه‌های یادگیری خودراهبر معنادار بود و از بین آنها بیش‌ترین ضریب همبستگی مربوط به مؤلفه ارزشیابی بود (429/0=r و 0005/0=p). همچنین ضریب همبستگی بین یادگیری خود راهبر و همه مؤلفه‌های انگیزش تحصیلی معنادار بود و از بین آنها بیش‌ترین ضریب همبستگی مربوط به مؤلفه کوشش بود (544/0=r و 0005/0=p). نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از رابطه مثبت و معنادار بین انگیزش تحصیلی و یادگیری خودراهبر بود. با استفاده از نتایج این پژوهش، برنامه‌ریزان آموزش پزشکی و اساتید می‌توانند موجبات ارتقای کیفی آموزش پزشکی را به عنوان گامی در راستای توسعه آموزش پزشکی فراهم آورند.

واژه‌های کلیدی: یادگیری خودراهبر، انگیزش تحصیلی، آموزش پزشکی، دانشجوی پزشکی

متن کامل [PDF 194 kb]   (3216 دریافت)