:: جلد 2 - ::
جلد 2 - صفحات 54-54 برگشت به فهرست نسخه ها
غیردولتی و داوطلبانه بودن اعتباربخشی؟
سامان توکلی، عظیم میرزازاده، شیوا گلشاهی راد
چکیده:   (15927 مشاهده)
مؤسسه. دانشگاه علوم پزشکی تهران اعتباربخشی، به‌عنوان رویکردی به تضمین و ارتقای کیفیت، در ایالات متحد امریکا پیشینه‌ای صدساله دارد. در دو دهه‌ی اخیر در کشورهای دیگر جهان نیز اقدامات گسترده‌ای در زمینه‌ی استقرار ساختارهای اعتباربخشی انجام شده است. در چند سال اخیر، در ایران نیز بحث‌های قابل‌توجهی درباره‌ی مبانی اعتباربخشی صورت گرفته و اقداماتی نیز در جهت استقرار ساختارهای اعتباربخشی انجام شده است. یکی از چالش‌های عمده‌ی عملی درباره‌ی ساختارهای اعتباربخشی، آن است که برخلاف سنتِ غیردولتی و اختیاری‌بودنِ ساختارهای اعتباربخشی در کشورهای پیش‌روِ این مفهوم ، برخی ساختارها که بر مبنای الگوی اعتباربخشی در کشورهایی مانند ایران ایجاد شده‌اند، دولتی هستند و شرکت برنامه‌ها و مؤسسه‌ها در فرایند ارزیابی آن‌ها الزامی است. این امر تردیدهایی را درباره‌ی این که آیا اساساً چنین ساختارهایی را می‌توان اعتباربخشی دانست پیش آورده است. در این مقاله کوشیده‌ایم تا تاریخچه سیستم‌های اعتباربخشی، و زمینه، خاستگاه و سیر تحولات آن‌ها را بررسی کنیم. تلاش کرده‌ایم با استفاده از منابع موجود و دیدگاه‌های صاحب‌نظران نشان دهیم که ویژگی‌هایی مانند غیردولتی‌بودنِ سازمان متولیِ اعتباربخشی و اختیاری‌بودنِ شرکت در فرایند اعتباربخشی، بیش از آن که ویژگی ذاتی اعتباربخشی باشند، ریشه در سنت و زمینه‌ی فرهنگی غالب در کشورهای خاستگاه آن دارد. به‌علاوه، نشان داده‌ایم که در همین کشورها نیز با سیاست‌گذاری‌های جدید که بر پشتیبانی مالی برنامه‌ها و مؤسسه‌هایی که مورد تأیید ساختارهای اعتباربخشی هستند تأثیر می‌گذارد، از اهمیت این جنبه‌ها کاسته شده است. آدرس. ساختمان شماره 2 وزارت بهداشت, درمان و آموزش پزشکی, خیابان وصال, بلوار کشاورز, تهران.
متن کامل [PDF 16 kb]   (2914 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی اصیل |
دریافت: 1386/3/6 | انتشار: 1381/3/25


XML   English Abstract   Print



جلد 2 - برگشت به فهرست نسخه ها