[صفحه اصلی ]   [Archive]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: جلد 2 - ::
جلد 2 - صفحات 33-34 برگشت به فهرست نسخه ها
آموزش پزشکی و خودگردانی بیمارستانهای آموزشی
عبداله کریمی ، علیرضا ناطقیان
چکیده:   (18763 مشاهده)
مؤسسه. وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی مقدمه. گرچه برنامه خودگردانی بیمارستانها از اوایل دهه 1980 میلادی در برخی کشورهای صنعتی (مانند دانمارک و فرانسه) و در حال توسعه (مانند غنا ؛ اندونزی؛ کنیا و زیمبابوه) آغاز گردیده ولی با کمال تعجب در مورد چگونگی بازده این روش مدیریتی بخصوص در بیمارستانهای آموزشی مطالعات بسیار محدودی در دنیا انجام شده است.از آنجا که معیارهای ارزیابی اثرات خودگردانی را میتوان در عواملی همچون کارائی؛ رعایت عدالت در ارائه خدمات درمانی؛ مسئولیت پذیری در قبال جامعه و کیفیت ارائه خدمات خلاصه نمود؛ مدیریت خودگردان بیمارستانها اصولا با اهدافی نسبتا متناقض روبرو میباشد که با اضافه شدن بحث آموزش بر پیچیدگی مسئله افزوده میگردد. روشها. این مطالعه در دو بخش انجام گردیده است: 1- مروری بر تجربیات سایر کشورها 2- بررسی نتایج نظر سنجی از روسای دانشکده های پزشکی و اعضای هیئت علمی سراسر کشور در سال 1380. در مورد اثرات خودگردانی در بیمارستانهای آموزشی مطالعه گروه محققین دانشگاه هاروارد در کشورهای غنا و زیمبابوه که در سال 1997 و با توجه به چهار معیار فوق و از طریق جمع آوری اطلاعات؛ مصاحبه و آنالیز انجام شده مورد بررسی قرار میگیرد و چهار عملکرد مدیریتی مشتمل بر نقش دولت؛ مدیریت کلی؛ مالی و مدیریت منابع انسانی ارزیابی میگردد. یافته ها. نتیجه مطالعه این محققین نشان میدهد که اهداف فوق در بیمارستانهای آموزشی به درستی محقق نشده است. ابهام در تعیین و ترسیم دقیق اهداف طرح و الویت ها؛ تداخل مدیریتی و ضعف قدرت تصمیم گیری ؛ محرک ناکافی برای تغییر نگرش و عملکرد پرسنل ؛ پایین بودن ضریب اشغال تخت و افزایش تدریجی بودجه دریافتی مستقیم از دولت از جمله مهمترین مشکلات اجرائی طرح خودگردانی در بیمارستانهای آموزشی این دو کشور بود.بر اساس نظر سنجی فوق الذکر در کشور ما نیز ابعاد منفی و متعدد دیگری مورد توجه قرار گرفت که اهم آنها شامل: آموزش پزشکی فرایندی نیروبر و سرمایه بر است و اصولا نمیتواند سودآوری کوتاه مدت داشته باشد؛ این مسئلا با روح خودگردانی در تضاد واضح است؛ نقش دانشکده ها و معاونین آموزشی در این بیمارستانها تضعیف شده است؛ اعضای هیات علمی بیشتر وقت خود را صرف امور درمانی نموده و از فعالیت اصلی خود که همانا آموزش و پژوهش میباشد بازمانده اند ؛ این مسئلا موجب افت کیفی آموزش گردیده است؛ کاهش طیف بیماریها در مراکز آموزشی ؛ محدود شدن فضای آموزشی و الگو گیری غلط دانشجویان از برخورد مادی گرایانه اساتید و در نتیجه تضعیف اخلاق پزشکی نیز از جمله نکات منفی حاصل از اجرای این طرح ذکر گردیده است. نتیجه. مروری بر نتایج مطالعات معتبر جهانی در کشورهای در حال توسعه نشان از عدم کفایت طرح خودگردانی در بیمارستانهای آموزشی و حتی غیر آموزشی دارد. مسئولین آموزشی و اساتید کشور نیز بر حذف این طرح مدیریتی در بیمارستانهای آموزشی یا تغییر کلی ساختاری آن تاکید دارند. به نظر میرسد حتی در صورت پذیرش این طرح ؛ حداقل باید بار مالی تحمیل شده ناشی از آموزش به گونه ای مناسب (سوبسید مستقیم دولت بر اساس هزینه محاسبه شده سرانه تربیت دانشجو یا با حذف فرانشیز دریافتی از بیماران به عنوان یارانه آموزشی) کاهش یابد. آدرس. ساختمان شماره 2 وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی, خیابان وصال شیرازی, بلوار کشاورز, تهران.
متن کامل [PDF 25 kb]   (2278 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی اصیل |
دریافت: ۱۳۸۶/۳/۶
ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Karimi A, Nateghian A. Medical education and autonomy in teaching hospitals. Iranian Journal of Medical Education. 2002; 2 :33-34
URL: http://ijme.mui.ac.ir/article-1-512-fa.html

کریمی عبداله، ناطقیان علیرضا. آموزش پزشکی و خودگردانی بیمارستانهای آموزشی. مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی. 1381; 2 () :33-34

URL: http://ijme.mui.ac.ir/article-1-512-fa.html



جلد 2 - برگشت به فهرست نسخه ها
مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی Iranian Journal of Medical Education
Persian site map - English site map - Created in 0.06 seconds with 31 queries by YEKTAWEB 3858